มีชีวิตที่ก้าวไกล แต่มีวันใหม่ที่สั้นลง

 เรืองแรงแสงปฐพีเกื้อกูล        ชีวิตสัตว์มากมูลทั้งพืชสัตว์ธัญญาหาร

 เรืองแรงแสงพระธรรมส่องใจนำจิตชื่นบาน  สัตว์โลกแสนทรมานพึ่งพระธรรมนำสุขแล

             แสงเอยแสงทองเรืองรองรัศมีสีใส  รุ่งอรุณหมุนมาคราใดปลุกใจแช่มชื่นคืนพลัง

            สุริยายังอยู่คู่โลกอย่าโศกสลดหมดหวัง มีภารกิจผิดพลั้งขวัญยังอยู่สู้ใหม่เอย.

                        เมื่ออาทิตย์อ่อนแสงหมดแรงแล้ว  พระจันทร์จะแจ่มแจ้งเจิดจ้า

            เมื่อพระจันทร์อ่อนแสงแรงโรยรา  พระอาทิตย์ จะกลับมาอีกคราเอย.

            เมื่อคิดว่าตัวเองดี คนอื่นก็เลว เมื่อคิดว่าตัวเองฉลาดคนอื่นก็โง่

           เมื่อคิดว่าตัวเองสำคัญ คนอื่นก็ไร้ความหมาย สุดเหลือแต่คนเดียว

                   เพราะใจมันดื้อเกินไป

            ไม่ยอมเข้าใจในความเป็นจริงว่า ทุกสิ่งทุกอย่างในโลกนี้เป็นเพียงภาพมายา

         อย่ามองโลกในแง่ร้าย อย่าหมายโลกในแง่ดีอย่างเดียว

         จงมองโลกในแง่ความจริงว่า อดีตคือความฝัน ปัจจุบันคือภาพพจน์ อนาคตคือสิ่งไม่แน่

                   ทำใจให้เป็นธรรม

มองสิ่งใดด้วยใจดีมีแต่ได้ มองสิ่งร้ายด้วยใจดีไม่มีเสีย

            ถ้าความฝันวันนี้ยังมีอยู่ ขอให้ความหดหู่จงอยู่นิ่ง

เห็นสิ่งใดไม่สะอาดจะกวาดทิ้ง  ทุกๆที่ทุกๆสิ่ง ที่เกาะกุม

            ถ้าความฝันวันนี้พอมีบ้าง จะขอสร้างสายน้ำอันชุ่มฉ่ำ

แล้วไหลหลั่งเป็นละลอกทุกซอกมุม เพื่อดับไฟทีร้อนรุ่มบนแผ่นดิน

            ถ้าความฝันวันนี้ยังมีให้ ขอทอดเป็นสะพานไปทั่วทุกถิ่น

เพื่อผองคนข้ามฝ่าเป็นอาจิณ การร่วมคืนร่วมถิ่นอุดมการณ์

            ถ้าความฝันวันนี้พอมีเหลือ ขอสรรเสกผีเสื้อเกสรหวาน

ฟ้าสีสวยเมฆใสดอกไม้บาน  เพื่อลบความหยาบกรานที่กรายมา

            ถ้าความฝันวันนี้ยังมีแบ่ง  จะขอพังกำแพงแกร่งและหนา

เพื่อโอบอุ้มโลกทุกครั้งครา  จะก่อรักและเมตตาเป็นกำแพง

            ถ้าฝันวันนี้พอมีส่ง  ขอหยาดน้ำฝนโปรยลงทุกหนแห่ง

ดับความยากไร้ และแห้งแล้ง ให้เหือดแห้งห่างหันทุกขั้นตอน

            ถ้าความฝันวันนี้ยังมีอีก  ขอทุกฝันอย่าได้ฉีกกระจายว่อน

เบื้องหน้าเพลงเรียกหา ภารดร ประสานเสียงเรียกพร้อมโดยภารดา

            ถ้ารู้ว่าวันนี้พอมีหวังปลุกพลังปลุกแรงให้แข็งกล้า

อยากพบฝันบรรเจิดต้องเปิดตา เพื่อช่วยกันฟันฝ่าทุกๆคน

จับมือกันไว้เดินไปด้วยกัน มีเธอมีฉันมีผองเพื่อน

พรุ่งนี้แสงทองต้องมาเยือน เป็นเสมือนแสงธรรมคอยนำใจ

สู้ฝ่าฟันร่วมกันถึงเส้นชัย  ด้วยเมตตาอันยิ่งใหญ่

อดทนข้ามพ้นเหล่าผองภัย  เปิดใจสู้ คือ พลังยิ่งใหญ่

            จิตนี้คือใจดวงเดียวกัน ผูกพันฉันผองน้องพี่

ความรักคือมิตรไมตรี ความดีนั้นคือธงชัย

อยากให้เธองามเด่นเช่นอาทิตย์

ส่องชีวิตของมวลชนคนทุกถิ่น

            เป็นความหวังพลังขวัญจรรโลงดิน

เป็นชีวินพัฒนาเติบกล้าไกล

เพราะเธอเป็นพลังสังคมนี้

เป็นชีวีพัฒนาแกร่งกล้าได้

มีคุณค่าคู่โลกาฟ้าอำไพ

จงก้าวไปเพื่อสรรสร้างทางความดี .

ทำไมต้องกลัว

กลัวว่าจะผิดหวัง กลัวพลาดพลั้งเสียน้ำตา

 กลัวคนจะบ่นว่า  กลัวขายหน้ากลัวอับอาย

 กลัวว่าจะทำผิด  แม้เพียงคิดกลัวเจียนตาย

  ชีวิตช่างเลวร้าย           ทำไม…ฉันต้องกลัว

อย่าคิดว่าตัวท่านนั้นอ่อนแอ
หรือคิดแต่ท้อแท้และแพ้พ่าย
จงคิดว่าจะแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยไป
แกร่งทั้งกายและจิตใจไม่พรั่นพรึง
อย่าร้อนรนค้นหาความลำบาก
จนกว่าความทุกข์ยากจะมาถึง

ถ้าวิตกทุกข์ร้อนนอนรำพึง
                        เมื่อทุกข์ถึงมากทับทวีคูณ
                        อย่าแบกโลกเอาไว้ให้หนักบ่า
                        อย่ากลัวว่าอนาคตไม่สดใส
                        อยู่ให้สุขแต่ละวันผันผ่านไป
                        เก็บแรงใจแก้ไขเมื่อภัยมา.

ดาวตก

คำคืนนี้ยังมีดวงดาวเรียงราย

บนฟากฟ้าไกลดูมากมายโชติช่วง

มีดาวรุ่งพุ่งแรงหลายร้อยดวง  ทั้งดาวหล่นลาร่วงลับหายไกล

 เปรียบชีวิตของพวกเราทุกๆคน  ต่างก็ดิ้นรนและขวนขวาย

สู้ชีวิตของการเกิดแก่เจ็บตาย มันแน่นอนที่ไหนไม่มีใครค้ำฟ้า

ดาวตกให้มันตกไป อย่าปล่อยหัวใจให้ตกลงมา

ดวงจะตกให้มันตกไป ไม่ต้องตกใจมันเรื่องธรรมดา

แม้ชีวิตเราจะไม่ใช่ดาวค้างฟ้า ก็ยังสร้างศรัทธาอย่างสามัญชน

สร้างชีวิตที่ยังเหลืออยู่ ด้วยหัวใจนักสู้ที่เคยอดทน

สร้างคุณค่าแห่งความเป็นคน ถึงคราวร่วงล้นก็ยังมีคนศรัทธา.

หมื่นพันไมค์

            **บนเส้นทางสูงชัน ยังมีฉันก้าวไปข้างหน้า

อาจจะเคล้าคราบเลือดน้ำตา ใครกันหนาจะมาร่วมทาง

ค่อยโปรมปลอบใจช่วยเติมใจให้สว่าง ได้คลายเหงาช่วยเติมพลัง

  ผ่านมาแล้วหลายร้อยฤดูกาล เติมฝันให้คนมากมาย

น้อยคนที่พอเข้าใจช่วยเติมไฟให้กับฉัน

ทางยังอีกยาวไกลใจดวงนี้ไม่เคยไหวหวั่น

ภาพคนทุกข์ย้ำเตือนคืนวัน  ต้องฝ่าฟันไปให้ถึงจุดหมาย

ในบางขณะเวลาเหนื่อยล้าทั้งกายและใจ

 หากสิ้นแสงสิ้นแรงคราใดจะมีใครมาต่อเติมฝัน

            ***ผ่านมาแล้วหลายร้อยพันไมค์ ก้าวเดินไปด้วยใจมุ่งมั่น

จะฝ่าไปจนชั่วชีวัน คนอย่างฉันไม่เคยยอมแพ้

มีบางครั้งเศร้าใจสิ้นดี ไม่มีใครเขามาเหลียวแล

ที่ผ่านมานั้นก็มีเพียงแต่ คนกอบโกยมุ่งแต่สะสม

คนจนอีกมากมายต้องทนทุกข์ น้ำตาพร่าพรม

ต้องทนหนาวท่ามกลางสายลม แห่งความแก่งแย้งแข็งขัน

ฉันไม่เคยอยู่เฉย ถึงอย่างไรก็คนเหมือนกัน

เกิดบนดินใต้ฟ้าเดียวกันจะแบ่งปันกันบ้างเป็นไร

ผ่านมาแล้วหลายร้อยพันไมล์ ก้าวต่อไปด้วยใจมุ่งมั่น

จะก้าวไปจนชั่วชีวัน คนอย่างฉันไม่เคยยอมแพ้ใคร

จะกี่หมื่นพันไมค์ เราจะก้าวต่อไปด้วยจุดมุ่งหมายเพื่อสาธุชน

****เกิดมาเป็นคนตากแดดฝนสู่ทนกันไป

มีรักไว้เป็นพลังมีความหวังให้เป็นแรงใจ

เจ็บก็ต้องทนจะเจ็บกี่หนต้องทนให้ไหว

ตั้งใจไว้ให้ดีเริ่มวันนี้ก็ยังไม่สาย

บินให้ไกลไปให้สุดขอบฟ้า

ต้องหลั่งเลือดรินน้ำตา

ที่ฟากฟ้าเจ้าจงฝามันไป

โลกเป็นเช่น ฉะนี้เอง

ไม่ต้องเกรงกลัวอันใดมีเกิดล้วนมีดับ

รู้จักรับต้องรู้จักให้ หากมีปัญหาใช้ปัญญามาแก้ไข

อย่าได้กังวลอย่าหม่นหมองอย่าร้องให้

เกิดมาเป็นคนจน ทุกข์ทนจะเป็นไรไป

อดทนเกี่ยวข้อง ต้องฝ่าฟันให้ได้

ชีวิตมีค่ามืดมาสว่างไป

สร้างบุญมาดีเกิดมามั่งมีก็ดีใช่ไหม

เหลือก็จงแบ่งปันทำบุญสร้างทางไว้เป็นสะพานต่อไป.

***อาทิตย์ยามนี้สาดแสงแรงกล้า ทายท้าให้เราก้าวไป

เหงื่อไหลโทรมกายไม่ตายไม่รอ สู้ไม่ถอยจะก้าวต่อไป

เดินเดินต่อไปเหนื่อยกายช่างมัน จะฝ่าฟันให้ถึงจุดหมาย

ช่วยกันสร้างสรรค์ช่วยกันต่อไป แสงทองวันใหม่สวยงามเสมอ

ทนทนอดทนคือความขมขื่น แต่ผลของมันหวานชื่นเสมอ

มีรักมีพลังมีความหวังเลิศเลอ มีฉันมีเธอไม่ท้อไม่รอคอย

เวลาวารีไม่เคยคอยที่เก่า เพื่อนเราอย่าได้ท้อถอย

ที่พักของเราอยู่บนยอดดอย มีหอคอยให้ชื่นชมดาว

            มีชีวิตวันนี้มีลมหายใจ จงก้าวไปเถอะนะหนุ่มสาว

สร้างโลกให้สวยด้วยมือของเรา หนทางยังยาวให้เราก้าวเดิน.

****เทียน

กลางความมืดที่ยืดยาวหนาวเช่นนี้

เทียนริบหรี่ดวงหนึ่งพึ่งทอแสง

จากดวงหนึ่งต่อไปไฟจึงแรง

แม้ลมแกล้งก็มิหวั่นอันตราย

แสงเทียนทองส่องสว่างทางชีวิต

ส่อความรู้ความคิดครูทั้งหลาย

จากหัวใจใสสว่างงามแพร่งพราย

จุดประกายการศึกษามหาชน

เทียนยอมร้อนยอมไหม้เพื่อให้แสง

ยิ่งไฟแรงยิ่งสลายมลายหลน

น้ำตาเทียนเทียบค่าดั่งน้ำตาคน

อุทิศตนมิได้หวังในรางวัล

เทียนคือครูผู้ให้ไฟชีวิต

ให้ความรู้คู่ความคิดแก่ศิษย์ขวัญ

จงให้แสงแรงกล้าร่วมฝ่าฟัน

จงพร้อมกันจุดบูชาค่าของครู

***ฝากความรักไปยังสัตว์โลก เพื่อปลดเปลื้องความโศกในใจเขา

โลกเย็นเพราะน้ำมานานเนา  ทุกข์บรรเทาพอคลายเพราะสายธาร

ขอความรักไปให้เถิด ขอให้เปิดดวงใจให้ไพศาล

ให้สายใจไหลหลั่งดั่งสายธาร ให้เธอ ได้ชื่นบานทุกเวลา

ฝากความรักไปกับสายรุ้ง ด้วยใจหมายมุ่งยังขอบฟ้า

เดือนดาวไม่ดับไม่ลับลา สุริยาสาปแสงทุกแห่งหน

ความอยากของฉัน

อยากให้ความรักแก่คนทั้งโลก

อยากจะให้โชคเพื่อคนทั้งหล้า

อยากให้รอยยิ้มลบคราบน้ำตา

อยากให้ชีวาแก่คนทั้งปวง

อยากให้คนทุกข์พ้นทุกข์ลำเค็ญ

ความเขื่องเข็นแค้นยากลำบากใหญ่หลวง

ให้หมดทุกข์สร้างสุขในใจทุกดวง

อยากให้ปวงชนพ้นทุกข์เป็นสุขสันต์

อยากอุทิศชีวิตทั้งหมดนี้

เพื่อสร้างความดีไม่เคยหวั่น

จะเร่งสร้างทั้งคืนและทั้งวัน

เพื่อชีวิตอันสั้นนั้นมีราคา.

สัปปะเหร่อ

คนเรามีกรรม   เ เหมือนคำพุทธภาษิต

ว่าคนเราเกิดมาใช้หนี้ชีวิตลิขิตไปตามบาปกรรมสร้างมา

 เกิดมาเป็นคน บ้างมี  บ้างจน เป็นเรื่องธรรมดา

เหมือนเป็นสัญญาโลกเรานี้หนาเปรียบโรงละคร

เกิดมาทุกคนไม่พ้นเชิงตะกอน เหลือตัวล่อนจ้อน

 ที่หลับที่นอนเหมือนกันคือโลง

                 คนเรามีกรรม ต้องทำกุศลไว้บ้าง เพื่อแบ่งเบาหนี้บาปตามล้าง

คิดสร้างแต่บุญเป็นทุนเชื่อมโยง อย่าหยิบอย่าฉวยหาทางร่ำรวยด้วยการกินโกง

 แม้ตายเข้าโลงบาปกรรมเพราะโกงติดตามเรื่อยไป

ถึงเป็นเศรษฐีมั่งมีเงินทองเพียงใด หมดลมแล้วไม่อาจนำเงินไปได้เลยสักคน

เวรกรรมตามทัน เห็นกันทันตาก็บ่อย เข้าอยู่ในคุกก็ไม่ใช่น้อย

ไม่ค่อยจดจำในความทุกทน สวรรค์ในอก และมีนรกในดวงกมล

ขอเตือนทุกคน ว่ามีหรือจน ไม่เห็นสำคัญ  หมดลมหายใจแล้วไปนอนเรียงกัน

ที่ป่าช้านั้น ไม่พ้นมือฉันพวก สัปปะเหร่อ

การให้อภัยเปรียบดอกไม้ที่ให้แก่กัน

มีสิ่งใดก็ให้แบ่งปันความสุขสันต์จะมีทั่วไป

ให้ความเมตตา ความกรุณาเป็นคุณยิ่งใหญ่

ให้ความรักและความจริงใจนั้นคือการให้ที่ดี

      จะให้สิ่งใดโปรดจำไว้จงให้ทันที  

 ไม่ต้องกลัวว่าใครจะมีการให้นี้เป็นเครื่องผูกใจ

จะเป็นเพียงผู้รับนั้นไม่ควรพึงใจ

ขจัดความเห็นแก่ตัวออกไป

โลกเราจะได้ร่มเย็น

อยากขอบคุณโลกที่ยังหมุนอยู่

และรับรู้ว่าเธอยังฝัน 

วันเวลาให้เรานั้นมาพบกัน  

ผ่านคืน ผ่านวัน ผ่านเดือนเป็นเพื่อนคุ้นเคย

ฝากความรักความคิดถึงให้เพื่อน

อย่าลืมเลือนเพื่อนเอยเคยฝัน

อย่าลืมคำพร่ำเตือนที่เคยรำพัน

จะแบ่งปันสร้างสรรค์เพื่อวันที่ดี

แม้สองตาจะมองหาดาว

แต่สองเท้ายังก้าวติดดิน.

***ก่อนจาก

            สายฝนสั่งฟ้าลาดิน สายธารหลั่งรินสั่งหา

สายลมโบกพริ้วสั่งลา สายตาแลเหลียวหาสั่งใคร

เราเคยร่วมสร้างทางฝัน เราเคยแบ่งปันน้ำใจ

ขอเพียงจดจำเอาไว้ซาบซึ้งสรวงในไออุ่น

สร้างกุศลหนใดส่งกระแสจิตไปให้คุณ

โปรยปรายดั่งสายใจบุญพรมให้คุณสดชื่น

เวลาผ่านแล้วผ่านเลย สายน้ำไม่เคยไหลคืน

สุขทุกข์ไม่จีรังยั่งยืน ไม่มีใครฝืนชะตากรรม

เมื่อพบต้องพรากจากลา ในตามีฝนหล่นพร่ำ

สิ่งดีมีไว้ให้จำเตือนย้ำถึงความห่วงหา

ฝากเพลงบทนี้ก่อนนอน ไหว้วอนพระจงเมตตา

กราบไหว้บิดรมารดา ให้เธอนิทราฝันดี

            …อย่างอแง  อย่าอ่อนแอ อย่าท้อแท้ต่อคลื่นลมแรง

อยู่อย่างอดทน อย่างคนเข้มแข็ง ตราบเรี่ยวแรงของเรายังมี…

……..ทำความดีแม้ไม่มีใครเห็น ทุกสิ่งที่เป็นก็เกิดจากความจริงใจ

ปิดทองไม่ว่าจะปิดตรงไหน ทั้งหลังหน้าขวาซ้าย ก็ขอให้ได้ปิดทอง

………………….

สายลมพริ้วโชยอ่อนความรุ่มร้อนก็จางหาย

สายธารผ่านผิวกายดุจสายใจที่เธอให้มา

สายลมพริ้วโชยผ่านความชื่นบานก็ผ่านมา

สายใจจะไร้ค่าหากสายตานั้นผ่านไป

มากกว่าความรักมากกว่าความใคร่มากกว่าสิ่งใดคือน้ำใจให้กัน

สายฝนหล่นลงมาหมู่พฤกษาก็เบ่งบาน

สายใจคือสายธารล้วนต้องการสู่ผู้คน

………………………….

ชีวิตคือชีวิตใครลิขิตใครเขียน

ความทุกข์เป็นบทเรียนให้ฝึกความอดทน

ถึงแม้เคยท้อเคยบ่น แต่ก็ทนผ่านได้

………………..

ตะวันลา..

 โอ้ชีวิต บนเส้นทางตะวัน กำเนิดบรรเจิดเกิดฉันในจักรวาล

แบกภาระสาหัสสากัน บนทางสร้างสรรค์อันยืดยาว

ใครจะรู้ว่าฉันเหน็ดเหนื่อยใครจะรู้ตัวว่าฉันเหน็บหนาว

   ฉันเคยเห็นน้ำตาที่พรากพราว เจ็บปวดรวดร้าวกับความดื้อดึง

ราตรีนี้ที่เธอหลับใหลฉันแอบร้องไห้อยู่อีกซีกโลกหนึ่ง

โอนอ่อนไหวอยู่ห้วงคำนึง เฝ้านึกถึงเส้นทางที่กว้างไกล

   อยากโคจรออกนอกเส้นทาง ฉันอยากหยุดทาง

ทั้งกายและใจเหนื่อยจนอยากหลับใหลไปชั่วนิรันดร์

  แต่อีกหลายชีวิตที่รอฉันอยู่ อีกหลายชีวิตยังสู้ผ่าฟัน

 กับความเหน็บหนาวและความร้าวราน รอคอยให้ฉัน

ได้สร้างเสริมเติมไป

  ขอเพียงร้อยยิ้มที่เริงร่า ขอเพียงแววตาที่สดใส

มีความรักเหมือนมีน้ำใจ แบ่งบันกันไปได้ไหมคนดี.

..เพียงถ้อยคำหนึ่ง อาจชี้นำชีวิต

ช่วยให้คนสิ้นคิด  ลุกขึ้นสู้อีกครั้ง

เพียงถ้อยคำเหยียดหยาม ซ้ำคนพลาดพลั้ง

อาจเป็นพายุคลั่ง พังอนาคตคน

เพียงถ้อยคำว่ารัก จากหัวใจอ่อนไหว

อาจพาให้เคลิ้มไปลอยสู่ปลายฟ้า

..ฉันมันเพียงปุถุชนคนธรรมดา

ยิ่งนานเหนื่อยยิ่งหนักหนา

ยิ่งลุยยิ่งล้า  ดู จะบ้าตาย

ใครจะชื่นชมใครจะชิงชัง

ใครจะวาดหวังก็ชั่งประไร.

 ในคืนมืดมนผู้คนหลับใหล หลายคนเมามาย

มีเรื่องราวหลากหลายให้เรียนรู้อารมณ์

บางวันเบื่องานที่ทำ บางวันก็เบื่อเจ้านาย

บางวันเบื่อความวุ่นวาย บางวันก็เบื่อตัวเอง

   ก่อนที่ตะวันจะพลันสิ้นแสง

หมดเรี่ยวหมดแรงคืนร่างสู่ดิน

ยังมีลมหายใจที่ยังรวยริน

มีหน้าใบหน้าเปื้อนยิ้ม ยิ้มและคราบน้ำตา

..เหงื่อไหลโทรมกายไม่ตายไม่รอ สู้ไม่ถอยจะก้าวต่อไป

เดินเดินต่อไปเหนื่อยกายช่างมัน จะฝ่าฟันให้ถึงจุดหมาย

ช่วยกันสร้างสรรค์ช่วยกันต่อไป แสงทองวันใหม่สวยงามเสมอ

….ทนทนอดทนคือความขมขื่น แต่ผลของมันหวานชื่นเสมอ

มีรักมีพลังมีความหวังเลิศเลอ มีฉันมีเธอไม่ท้อไม่รอคอย

เวลาวารี ไม่เคยคอยที่เก่า เพื่อนเราอย่าได้ท้อถ้อย.

เป็นพระภิกขุที่ทำคุณประโยชน์ต่อพระพุทธศาสนาต่อประเทศชาติ

สถานที่ประสูติ  สถานที่ตรัสรู สถานที่แสดงปฐมเทสนา สถานที่ปรินิพพาน ของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า

เป็นสิ่งอัศจรรย์เป็นยิ่งนักที่มหาบุรูษท่านนี้ ประสูติ ตรัสรู้ ปรินิพพาน ในวันขึ้น ๑๕ ค่ำเดือน ๖ ตรงกัน